V for Vendetta

 De verfilming van V for Vendetta is inderdaad slecht.

Maar het is slecht op een interessante manier. Op cruciale momenten wijkt het niet alleen af van de film, maar de adaptatie doet exact het tegenovergestelde. In de cruciale dialoog met vrouwe Justitia, op het dak van de de Old Bailey, verklaart V dat hij niet vecht voor rechtvaardigheid, maar voor anarchie.

Deze scene ontbreekt niet alleen in de film (waarschijnlijk omdat 'anarchie' voor Hollywood een te beladen term is) maar V verklaart zelfs dat hij vecht voor rechtvaardigheid.

Daarnaast: de strip draait om een steeds verdergaande uitholling van de figuur van V. Hij depersonaliseert. Het sleutelmoment in zijn relatie met Eevey - die hij probeert te radicaliseren en te onderwijzen (V for Vendetta is ook een tekst over revolutionaire pedagogiek) - probeert hij de overdrachtsrelatie die zij met hem begon te ontwikkelen te breken. Zij zag in hem achtereenvolgens een geliefde en een vader - maar ze kan pas zijn 'les' (i.e. de 'vendetta') overnemen als ze hiermee breekt, en het (imaginaire) persona achter het masker gedood heeft. In de film gebeurt het tegenovergestelde: we krijgen constant hints dat er een persoon achter het masker zit, en ook de relatie tussen Eveey en wordt a.h.w. opgevuld.

---

De adaptatie lijkt daardoor een 'tweede scene,' zoals Lacan dat heeft beschreven in zijn seminar over de Purloined Letter. In de strip is V een signifier. Zijn 'vendetta' kan zich viraal verspreiden omdat het een snipper is, een meme. Maar in scene twee wordt deze signifier toch op een imaginaire manier opgevuld met betekenis.