Matrix

 Het succes van the Matrix is ook vooral electronisch. Het verhaal draait in allegorische vorm om het gevoel van onbehagen dat ons overvalt als we ons bewust worden van (cybernetische) controle. Zoals Philip K. Dick stelde in zijn toespraak uit 1972 (zie de vorige post), wij ervaren deze systemen al snel als geanimeerd. 

The Matrix is niet alleen geinspreerd op animatie (Ghost in the Shell) - en zelfs animatie dat draait om de vraag 'wanneer leeft technologie' - maar de film is natuurlijk zelf  ook een doorbraak in de animatie-techniek en in CGI. 

De film springt ongeneerd de uncanny valley in en toont ons beelden waarvan we weten dat ze computergegenereerd zijn, maar die desondanks fotografisch aanvoelen.  Het gevoel van onbehagen dat dit oproept (en dat we aan het begin van de film delen met het hoofdpersonage, Neo, die bespookt wordt door het gevoel dat er iets niet pluis is) wordt opgelost op het niveau van de geschiedenis, en wel in de scene die zich zou ontwikkelen tot de meest-getweete scene uit de filmgeschiedenis, de beroemde rode en blauwe-pil scene.

Over deze scene zei ik dinsdag in Eindhoven: 

The scene starts with a description of a feeling of unease that had dominated the first part of the film, the feeling that ‘there is something wrong with the world, you don’t know what it is but it is all around you,” the feeling that reality itself is a mirage [‘the world has been pulled over your eyes to blind you from the truth’] , and with the acknowledgment that this has led to the feeling that there is someone behind this mirage. After all, Morpheus knows that Neo has this feeling. [‘Let me tell you why you’re here,’ he says Morpheus]. [And Neo has been told time and again that he has been ‘watched.’]

The offer of the pill is both an escape from this unease, and a confirmation, that there is a reality behind this mirage.

 

 

What makes this scene so effective, besides the brilliant performance of Laurence Fishburne is the cinematography. The scene starts with ta traditional establishing shot, and continues with a shot-countershot sequence that brings us closer to the characters. But then at the key moment, when Morpheus offers Neo the pills, the camera breaks the 180 degree rule, and we are faced directly by the face of Fishburne and his outward reaching hands – it is almost as if weare offered the pills ourselves. And in his mirroring sunglasses, where we expect to see ourselves, we see the face of Keanau Reeves. It is almost as if we are drawn into the fictional universe of the film, into the Matrix, while Morpheus’s words offers us the promise of an escape from it.