Fight Club is natuurlijk eigenlijk de missing link tussen Mr Robot, V en the Matrix . Het introduceert expliciet een link tussen paranoia en kapitalismekritiek. Ook centraal in alle films is het motief van de rant : het moment waarop Eliot, Morpheus, Mr Robot of Tyler beging met een rant waarop hij foetert op de hedendaagse samenleving, het kapitalisme. De 'rant' is natuurlijk enerzijds van alle tijdperken. Anderzijds lijkt het het vertoog - of het met affect doordrenkte genre of discourse - dat past bij de digitale wereld. Het is typerend voor de blog, maar ook voor de youtube video. Het is de langere versie van de shitstorm, het trollen, tweeten. Typerend voor een 'rant' is dat iemand doordraait op zijn eigen woorden . Het is positieve feedback: het opgeroepen affect van de woorden die je uitspreekt, steekt de spreker aan, die vervolgens nog geagiteerder wordt. Het is kortsluiting. Vervelend om aan te zien om dat het niet meer communiceert naar de binnenwerel...
Een passage uit 'Planning Machine' van Morozov' (In The New Yorker uit 2014), geeft met een eenvoudig (en misschien onschuldig) voorbeeld weer hoe 'control society' werkt: But Cybersyn anticipated more than tech’s form factors. It’s suggestive that Nest—the much admired smart thermostat, which senses whether you’re home and lets you adjust temperatures remotely—now belongs to Google, not Apple. Created by engineers who once worked on the iPod, it has a slick design, but most of its functionality (like its ability to learn and adjust to your favorite temperature by observing your behavior) comes from analyzing data, Google’s bread and butter. The proliferation of sensors with Internet connectivity provides a homeostatic solution to countless predicaments. Google Now, the popular smartphone app, can perpetually monitor us and (like Big Mother, rather than like Big Brother) nudge us to do the right thing—exercise, say, or take the umbrella.
Reacties
Een reactie posten